« گفت‌وگو با دکتر «نهال تجدد»، نویسنده‌ی ایرانی ساکن فرانسه | Main | گفت‌وگو با «فتح‌الله بی‌نیاز»، نویسنده و منتقد ادبی »

کتاب‌های ناتمام

«پونه»‌ی عزیز من را دعوت کرده است که در بازی وبلاگی کتاب‌های ناتمام گذاشته شده، شرکت کنم. با توجه به این‌که مدتی‌ست این صفحه، کمی بیش‌تر از یک وبلاگ حالت جدی به خود گرفته، شاید فرصت خوبی‌ست برای ایجاد یک تنوع کوچک.

من اصولن در مطالعه پوست‌کلفت هستم و دیرزمانی‌ست هیچ‌ کتابی را ناتمام رها نکرده‌ام که ـ به قول «بیهقی» ـ : «هیچ‌چیز نیست که به خواندن نیرزد که آخر هیچ حکایت از نکته‌ای که به کار آید، خالی نباشد».

و البته نباید بر این چشم پوشید که تحصیلات، علاقه و ـ تاحدودی ـ حرفه‌ی من ادبیات است و باتوجه به شناخت نسبی‌ام از کتاب، بسیار کم پیش می‌آید که سراغ کتاب‌های بی‌مایه و نه‌چندان خواندنی بروم و برای‌شان وقت بگذارم. به هم‌این علت معمولن بهانه‌ای برای نیمه‌تمام گذاشتن کتاب ندارم! ناتمام ماندن این چند کتاب هم که با مراجعه به کتاب‌خانه و حافظه‌ام نام‌شان را به یاد ٱورده‌ام، مربوط به سالیان پیش است.

۱- «هزار و یک‌شب»؛ چند صد صفحه از این کتاب دو هزار و اندی صفحه‌ای را خواندم و به‌رغم این‌که بسیار لذت می‌بردم، با توجه به این‌که در چاپ‌های پس از انقلاب بخش‌هایی از آن را سانسور کرده‌اند، حس کردم دوست دارم متن دست‌کاری‌نشده‌ی این شاه‌کار را مطالعه کنم. اخیرن یک نسخه‌ی معتبر نایاب «هزار و یک‌شب» را خریده‌ام و مترصد فرصت هستم که دوباره آن‌را دست بگیرم.

۲- «برادران کارامازف»؛ اول یا دوم دبیرستان بودم که این کتاب را از کتاب‌خانه‌ی مدرسه که خودم مسئول‌اش بودم، برداشتم و کمی جلو رفتم اما نمی‌دانم چرا کامل نخواندم و از آن به بعد هم فرصت نشد سراغ‌اش بروم.

۳- «شوهر آهو خانم»؛ دانش‌آموز بودم که این کتاب را با آن حجم زیادش خریدم و خاطرم هست طی آن سال تحصیلی، مدام برای خودم خیال‌پردازی می‌کردم که یکی، دو هفته‌ای بیمار شده‌ام و در خانه مانده‌ام و به همین بهانه «شوهر آهو خانم» را دست می‌‌گیرم! یا می‌گفتم در تعطیلات نوروزی خواهم خواندش. طاقت نیاوردم. یک شب بیدار ماندم و تا ساعت سه شب، حدود دویست صفحه‌ای خواندم اما هیچ‌وقت جلوتر نرفتم.

۴- «مرگ کسب و کار من است»؛ ناتمام ماندن مطالعه‌ی این رمان «روبر مرل» هم به علت هم‌آن گرفتاری‌های دوران تحصیل است. کتاب را دست گرفتم و ناگهان حجم درس‌ها زیاد شد و نتوانستم پنجاه، شصت صفحه‌ای را که خواندم بودم، ادامه دهم. حالا نه این‌که درس‌خوان بودم (!) اما هیچ‌وقت با ذهن گرفتار نمی‌توان از آثار ادبی لذتی را که باید، برد.

سه کتاب اول را حتمن در فرصت‌های آتی دوباره خواهم خواند، اما بعید می‌دانم برای خواندن آخری، انگیزه‌ای داشته باشم.