« پاریس در شب | Main | سه نمایشنامه‌ی کوتاه »

تو می‌گی من اونو کشتم؟

احمد غلامی را همه می‌شناسیم. دبیر سرویس ادبی روزنامه شرق و یکی از منتقدان و نویسندگان با سابقه‌ی مطبوعات. مدت‌هاست که کم‌تر شاهد یادداشت‌های غلامی در مطبوعات هستیم و ظاهرن آن‌طور که پیداست غلامی نوشتن داستان و کار خلاقه را به روزنامه‌نگاری و یادداشت‌های مطبوعاتی ترجیح داده است. چاپ سه مجموعه‌داستان پی در پی در سه سال متوالی شاهدی بر این ادعاست:
فعلن اسم ندارد(1381)، کفش‌های شیطان را نپوش(1382) و اخیرن هم مجموعه‌داستان تو می‌گی من اونو کشتم(1383) که هر چند تاریخ چاپ آن سال 83 ذکر شده، اما چند روزی بیش‌تر نیست که توسط نشر افق به بازار کتاب عرضه شده است. (کفش‌های شیطان را نپوش هم به همین ترتیب در اریبهشت 83 منتشر شد).
آن‌هایی که دو مجموعه‌ی قبلی غلامی را خوانده‌اند تا حدودی با فضای کلی و شیوه‌ی نوشتاری غلامی آشنا هستند.
مجموعه‌ی فعلن اسم ندارد استارتی بود بر آغاز دوره‌ی جدید نویسندگی احمد غلامی که هر چند پیش از آن چند مجموعه‌داستان مثل عشیره، کسی در باد گریه می‌کند و همه‌ی زندگی را در کارنامه داشت، اما با فعلن اسم ندارد تولدی دیگری پیدا کرد و نشان داد که در پی آزمودن شیوه‌های جدید است و از در جا زدن گریز دارد.
داستان‌های مجموعه‌ی فعلن اسم ندارد بیش‌تر حول محور جنگ می‌گردد، اما نه به شیوه‌ی نویسندگانی چون کورش اسدی که تبعات جنگ را در آثارشان به تصویر کشیده‌اند. آدم‌های غلامی در میدان جنگ قرار دارند و اسلحه بر دوش و هم‌نفس با ترس و مرگ، برای زنده‌ماندن می‌جنگند و غلامی در این میان با استفاده از تجربه‌ی شخصی حضورش در جنگ، فضاهایی ملموس و با دیدی نو نسبت به پدیده‌ی جنگ می‌سازد.
مجموعه‌ی بعدی غلامی، یعنی کفش‌های شیطان را نپوش شامل سه داستان مضمون محور بود که پیش‌تر از هر چیز از دغدغه‌ی نویسنده برای داستانی کردن مضامینی که در ذهن دارد، حکایت داشت.
این دغدغه به خوبی در داستان زیبای کفش‌های شیطان را نپوش و نیز داستان آرامش انگلیسی نمود پیدا کرده است.

غلامی با این پیشینه، مجموعه‌داستان تو می‌گی من اونو کشتم را منتشر کرده است که در امتداد مسیر غلامی در تثبیت جایگاهش به عنوان نویسنده‌ای پیگیر و جدی در داستان‌نویسی ایران حکایت دارد.
تو می‌گی من اونو کشتم شامل سه داستان طاقت حرف راستو داری؟، فنجان آبی و تو می‌گی من اونو کشتم است که هر سه‌ی آن‌ها تمامن بر پایه‌ی دیالوگ شکل گرفته‌اند.
در این یادداشت قصد بررسی این مجموعه را ندارم و هدفم فقط معرفی مجموعه‌ی خوش‌خوان تو می‌گی من اونو کشتم است که در هیاهوی بازی‌های فرمی و زبانی این روزها، هنوز دغدغه‌ی قصه‌گویی را حفظ کرده است و سعی دارد که خواننده از خواندنش لذت ببرد.
دو داستان طاقت حرف راستو داری؟ و تو می‌گی من اونو کشتم، باز هم از موضوع آشنای داستان‌های احمد غلامی یعنی جنگ بهره می‌برند و غلامی باز هم در استفاده از "جیره‌ی جنگی"‌اش(!) موفق عمل کرده است.
سرباز روان‌پریش داستان طاقت حرف راستو داری، یک شب تمام را در کنار جنازه‌ای به سر می‌برد که در خیال خود به آن جان داده و با او هم کلام شده است. تا انتهای داستان نمی‌دانیم که سربازی که با او دیالوگ برقرار می‌کند، جنازه‌ای بیش نیست و موجودیت حقیقی ندارد و نویسنده در پایان داستان غافل‌گیرمان می‌کند و متوجه می‌شویم که تمامی دیالوگ‌ها از ذهن روان‌پریش تنها شخصیت داستان خارج شده‌اند و مونولوگی بیش نبوده‌اند.
در داستان تو می‌گی من اونو کشتم، شخصیت داستان دچار عذاب وجدان است که آیا جنازه‌ی میان نیزار، با گلوله‌ی او کشته شده یا از قبل مرده بوده و این دغدغه‌ی او و دیالوگش با هم‌پستی‌اش داستان را شکل می‌دهد.
در داستان فنجان آبی که به یقین بهترین داستان این مجموعه است، روابط فروپاشیده‌ی انسان‌ها و از بین رفتن ارزش‌ها دستمایه قرار می‌گیرد. شخصیت‌های داستان آدم‌فروشی و آدم‌کشی می‌کنند و به همان شیوه توسط کس دیگری که گاه معشوق، گاه دوست و گاه رقیب و دشمنشان است از پا در می‌آیند.

تو می‌گی من اونو کشتم، در مجموع مجموعه‌داستان موفق دیگری است در کارنامه‌ی احمد غلامی که می‌توان با آرامش‌خاطر خواندنش را به دیگران توصیه کرد.