شعر بی‌شور و شعور!

دوست عزيز ، ممنونم كه بالاخره بعد از يك سال زحمت خواندن ان كتاب را به خود داده ايد اما راستي مطمئنيد كه « نيمه ي من است كه مي سوزد » را خوانده ايد؟ تعداد اشعار كتاب من كمي بيش از 15 شعر ، يعني دقيقن 24 شعر است!

سلام من هر آخر هفته کتاب هایی را که در طول هفته می خوانم معرفی می کنم. خوشحال می شوم اگر به آن ها لینک بدهید

Name: Dariush Mohammad por
Occupation: pimp (kos kesh)
My best asset; my wife Sagher

Her fees: Her shaved pussy $ 75: 00 and unshaved $ 50.00
Anal sex: $ 100.00
Blow job $ 30.00
Double-parked $ 150.00
S & M: $ 200.00 for any other special services please contact http: blog.malakut.org

خیلی لطف دارید دوست عزیز ، حسابی شرمنده کردید ... در مورد معرفی ؟ خب راستش نمیدونم چه کاری باید کرد :)) !

چقدر خوب که ميتوان با يک جمله تمام بار معنایی نوشته ای را گرفت يا همين طور بحث را از همان ابتدا "مختومه" اعلام کرد. آنگاه خواننده را بی دقت خواند.
راستی نامش چيست? بله در رفتن از زير از روی ....
پاينده باشی دوست عزيز. :)

یک نکته هم من اضافه کنم فارغ از همه حرف ها و درستی یا نادرستی قضاوتت. انتخاب تیتر و مطلع هر مطلب، به خصوص مطالبی نقادانه و به قول دوستمان جنجالی، وسواس و دقت مضاعف می خواهد تا دست کم جلوی سوء تفاهم ها را بگیرد. طبیعی است که این تیتر را اگر برای مطلبی با مطلع «چندی پیش داشتم دیوان حافظ را ورق می زدم» می زدی هم این شائبه (به خصوص برای خواننده عجول و بی حوصله) پیش می آمد که می خواهی حافظ را دراز کنی! البته خواننده هم نباید عجول باشد، باید تامل کند و تا ته مطلب برود ولی به هر حال می گویند اتهموا من مواضع التهم.
پایدار باشی

سلام جاوید . این نوشته ات از نوع نوشته های جنجالی و تو خالی است . از نوعی آن رسم رفتاری که وقتش گذشته و به درد انکار مطلق می خورد . درست است که شعر معاصر صدایی است سخت شنیده می شود ، آلودگی ها دارد ، لجن مالی شده ، به وسیله حتی خود شاعران به پریشانگویی کشانده شده وووو .اما با همه این ها شعر امروز ماست و باید چرایی وجودش را طوری دیگر فهمید . ضمنا درد و بلا و آفت های فرهنگی دیگر از جمله مشکلات نشر و کتابخوانی وووو را اگر به دامن شعر فقط می بندی بی انصافی است . نه جانم ، بسی تند برفته ایی.

مسخره: ... و همین‌جا بحث آن‌ها را مختومه اعلام می‌کنم!

همه‌مان يك زماني شاعر بوده‌ايم.چون فكر مي‌كنيم هارموني را گم كرده‌ايم.و به‌دنبال‌اش حيرانيم.نمي‌دانيم چه سگ‌مذهبي آرام‌مان مي‌كند.مي‌رويم ته يك بطري را در مي‌آوريم تا بشويم هارموني.خودمان را با غلغل بي‌وزني كه خودش را در دولاپهنایِ معنا رج مي‌زند،يكي مي‌كنيم.خواب‌انگيز مي‌شويم.فوج‌فوج از آسمان بي‌وزني وحي مي‌ريزد تویِ خشتك ادبی‌مان.سپيده نزده سجاده را به آب مي‌دهيم.و دفترمان را مي‌بينيم پر از يأجوج و مأجوج.مي‌زنيم زير بغل‌مان و مي‌رويم به اولين جماعت بي‌خوابي كه مي‌بينيم،با ته لهجه‌یِ دهاتي‌مان مي‌گوييم.نه مي‌سراييم:هاي من در منتهایِ بي‌وزني‌ام مرا فرياد كن.

سلام و نوشته ات را غير ِ علمي ديدم. اين كه خوب است و بد است كه نشد. مقايسه كني با شعر ِ اختر ِ خاور... كار ِ نقد، نماياندن ِ شعر است. اما خوب و بد كار ِ داوري و قضاوت است. يا در نهايت ِ قضيه كار ِ اخلاق. آيا هنر را مي‌توان با اخلاق ترازو كرد؟ من شعر ِ نيمه‌ي من است كه مي‌سوزد را دوست دارم و شما نه. اما اگر متني مي‌نويسيم نبايد مثل ِ ميل بافتني به هم ببافيم. هر چيزي روي روال ِ خودش. مثلن مي‌شود داخل ِ متن ِ هر شعر رفت. اين نوشته‌ي تو خب معلوم است كه بي ارزش به حساب مي‌آيد و جنجالي. راهي هم به جايي نمي‌برد چون علمي و فني بحث نكرده. شعار و حرف هم كه خب ماليات و كنتور ندارد كه ... البته مرده شور همه مون رو ببره اما خب جدي تر... بچه كه نيستيم.

و 2 نکته آخر که باقی ميماند و هميشه آقای بهنام در نوشته های مختلفشان مكرر کرده اند را متذکر می شوم.

1- مهم ترين دليلي كه داوراني چون شما را به داوري هايي از اين دست رهنمون مي شود شايد اين باشد كه به قدر كافي درباره ي هستي شناسي اين قبيل اشعار و شيوه هاي خوانش آن ها بحث نشده است.

2- " معنا زدايي كه به بعضي از شعر هاي تجربي دهه هفتاد نسبت داده شده در واقع سو’ تفاهمي است كه از چند اظهار نظر شتاب زده ي بعضي از اعضاي جوانتر اين جمع شاعران ايجاد شد و جست و جوي امري محال را در ذهن شنوندگان ان بحث ها به مشخصه بعضي از شعر ها مبدل كرد. معنا زدايي حتا اگر خواست كسي باشد كه در محدوده ي زبان به آفرينش مي پردازد به دست آوردنش محال است چرا كه از هم نشيني هر دو واژه ي حتا كاملا بي ربط . در نظام زباني معنا توليد مي شود.منظور از اين اصطلاح زدودن مدلول پذيري استعلايي و حركت به سمت دور شدن از ارجاع پذيري بيروني به سود خود بسندگي و تاويل پذير تر شدن شعر است. به عبارت ديگر اين شعر ها را ديگر نمي توان جز بدان صورت كه نوشته شده اند معنا كردو شيوه ي مالوف معني كردن شعر كه متاسفانه هنوز در آكادمي ها تدريس مي شود در باره ي اين اشعار كاربرد خود را از دست مي دهد. توجه داريد كه اين مفهوم با بي معنايي فرسنگ ها فاصله دارد." عليرضا بهنام در ادامه بحث سبک شناسی ابتذال در زبان و شعر.

ببخشيد که زياده گويی کردم اما ديدم جای خود شاعر خيلی خالی است. اما خوب زير عنوان شعر بيشعور همان به که ...

***چرا در قسمت نظر خواهيتان به فارسی نمی توان نوشت? اگر غلطی جايی بود خوب ببخشيد.

"آويخته از درخت هاي معبد بابل" از مجموعه "نيمه من است که ميسوزد"

سرانجام به هيات چندين هزار سالگي ام

فرود خواهم آمد

وارونه از برج هاي چغازنبيل

و چيزي در من است كه زبان را

به كنگره هاي برج پرتاب مي كند

اين روشن است كه مرا بر خواهيد كشيد

به شمايل پيري

آويخته از درخت هاي معبد بابل

آتن در من طلوع خواهد كرد و پاريس و پاسارگاد

و زبان هاي بيشمار

تكه پاره ام كنيد

هر تكه ام به هيات واژه دور چشم هاي شما تاب مي خورد

قهقهه در من است

و رويش زبان در آن سوي پلوتون

و گله هاي آرتميس

و طغيان واژه هاي جدا از سر

اين ها همه در من است

و من به هيات چندين هزار سالگي ام

از باكره هاي نقش بسته به ديوار معابد

تا سايه هاي جدا شده از رايانه هاي شما

پرتاب خواهم شد

و پرتاب شدگي در من است

بپرسيد

از آينده بپرسيد

به زبان مردم بابل جواب خواهم داد

من به شما حسادت ميبرم که مجموعه را در دست گرفتيد و ميخوانيد اما من در اینجا شعر های ذخيره شده را بالا و پايين ميکنم. من تنها هشت شعر از پانزده شعر را دارم.

فقط نمی دانم چطور دلتان آمد
مجموعه شعر علیرضا بهنام این "نيمه من است که ميسوزد" را زير عنوان "شعر بی شعور و شور" قرار دهيد. نمی دانم شايد من هيچ وقت این قدر بی رحم نبوده ام!!!
راستی کاش به جای "شعور" کلمه ديگر انتخاب می کرديد. به "شعور" من که خيلی برخورد.
من برای این نوشته عنوان "شلاق مي خورد سخت/ شهري كه حنجره ندارد" را بر ميگزينم.

شاعران خود بهتر از هر کسی از خود می گويند:

" لزومي ندارد به فردين نظري شاعر بگويند/
همين که پنگوئن ها خودشان را مي کشند به سمت اين زندگي معمولي
و شاعر کردستان مي گويد:" شعر، ته نيا شعر"
و دستپاچه گي مي ريزد ميان ابروهاي "کولي"….(کافی است)/

فردين نظري شاعر نيست ….بسيار خب /
ديوانه اي که غروب هاي جزيره را سوت مي زند و…" :)

و از زاويه ديگر به قول خود عليرضا بهنام

" هيروگليف آغاز شهر است به سوي عجيب/
بي واژه تكثير مي شود شبيه دار/
شكل روسپياني كز كرده در گوشه گوشه ها/
خطي باب ديوار همين غار/
خطي كه نه شكلي لج كرده بدون پا
با هر عجيب ديگر /

حنجره اي كه واژه ندارد…"

به راستی که:

"شلاق مي خورد سخت
شهري كه حنجره ندارد"

شعر آزادی روح است و آبادی خیال.‌ نه شور می خواهد نه شعور! وای به حال شعر اگر یک روز مفهوم ِ‌«زیبایی» تعریفِ مطلق داشته باشد!!
جاوید جان مثل این که من دوباره با تو مخالفم! فقط خواستم بگویم این شعر ها رو بگذار باشند ما بخوانمیشان، که نه از شعر بد خواندن بدمان می آید، نه رابطه مان آن طور که باید و شاید با مرگ بد است.
بر سنگ گور من هم بنویسید: خیلی خوشحالم از این که به اندازه ی کافی شعر ِ‌ بد خواندم!

شاید اکثرآ فقط برای بازار پیدا کردن مینویسند و کتاب میکنند ولی گاهی بعضی از شعرها جذاب و بامعنیه به هرحال هرکس توانست شعر بنویسد باید خودش را تقویت کند و باید شعرهای دیگران را هم بخواند بیخود نیست که کسی سهراب و شاملو میشود شاید اوهم اول مثل من بوده ولی برای شعر بوده که مینوشته نه برای پول!

جالب است اين روزها همه يقه شعر معاصر را گرفته‌اند.نوشته اخير حميدرضا زندي ( نقش خيال )هم دقيقن راجع به همين موضوع بود.

سلام..نمیدونم باورتون میشه یا خیر دیروز داشتم به نوشتن متنی در این زمینه فکر میکردم(البته به سبک خودم)..و من هم از این تراکم شاعرین جوان بی زار شدم..ولی باید بگم شما یک طرفه به قاضی رفتید..همین شعر های بی سر و ته ابتدایی شکل دهنده ی اولین نسل شاعران نوی ایران بوده هر چند انها به شعر کلاسیک اشراف کامل داشتند و نسل جدید ندارد...واقعا هنوز در عجبم از اینکه من هم دقیقا به همین موضوع فکر میکردم و گله مند بودم حتی وقتی متن رو خوندم بعضی از کلمات انقدر برام اشنا بودن(نمیدونم چطوری توضیح بدم)..حالا باید نگاهی به لیست مطلبم بکنم و این مطلب رو از لیست انتظارم در بیارم..یا حق بر دود

گمان‌ام نبايد تجمع‌تاريخي را فراموش کرد. اين‌که از ميان چند قرن شعرگويي و هزاران هزار شاعر درباري و خياباني، چند تايي باقي مانده‌اند –که حالا هيچ‌کس‌اي به پاي‌شان نمي‌رسد- زياد عجيب نيست. نبايد يک بازه‌ي ده بيست ساله را با آن چند قرن تجربه مقايسه کرد. اگر دو قرن گذشت و هنوز پرت و پلا گفته مي‌شد، آن‌گاه حرف شما دغدغه‌ي واقعي خواهد بود. مي‌بينيد،‌ حتي شما شعر شاملو و فروغ را قابل تامل مي‌دانيد. پس اوضاع زياد هم بد نيست.
به اين موضوع از جنبه‌ي ديگري نيز مي‌توان نگريست. شعر امروز، بازي‌هاي معنايي جديدي را تجربه مي‌کند که در شعر گذشته چندان وجود نداشته است. درست است که از نظر آهنگين بودن شايد شعر هيچ معاصري به قدما نرسد، اما تجربه‌هاي ويژه و منحصر به فردي هم در اين‌ها هست.